‘Zie je wat je aan het doen bent?’ Vragend kijk ik de opleider aan. ‘Je bent een lezing aan het geven’ zegt ze. En inderdaad, daar sta ik in de cirkel van draad waar ik al vertellend in en uit stap. Ik beweeg me voor en tussen de luisteraars en neem hen mee in mijn verhaal. Het voelt natuurlijk, intens, ruimte scheppend. En zo bevrijdend om de schaamte voorbij te gaan en voorbij de angst misschien wel veroordeeld te worden. Dit is wie ik ben, dit is mijn verhaal. Als ik uitgesproken ben en een beetje stuntelend zeg: ‘Nou, dit ben ik dus’ blijft het even stil. ‘Ik zou je zo graag even een knuffel geven’ zegt iemand, ‘maar ik weet niet…’ Nog voor ze uitgesproken is, zeg ik ‘Kom maar’ en spreid mijn armen. Ze stapt de cirkel in en we omhelzen elkaar. Oh, de kracht van een knuffel is prachtig. Ook de opleider komt naar me toe en omhelst me. Ik zie hoe ontroerd ze is. Ik bedank haar voor dit moment, de prachtige dagen die ze ons biedt. En stil staan we een tijdje in de omhelzing. Ik wist dat dit moment een keer ging komen. Dat ik alle muurtjes zou laten vallen en mezelf zou laten zien. En dat het juist nu gebeurt, vandaag en in deze groep en bij deze opleider verbaast me eigenlijk ook niet. Intens moe voel ik me, maar ook alsof er een licht in mij ontstoken is, dat ik wil doorgeven.