‘Je benadert het heel serieus.’ Iets dergelijks zei ze. ‘Het is ook serieus voor mij’ reageerde ik en voelde hoe er iets in me brak. Daar stond ik in de cirkel van draad die ik gelegd had om mijn ruimte aan te geven. Acht paar ogen waren op mij gericht. En ik voelde dat het tijd was mijn verhaal te delen. ‘Als kind had ik geen ruimte. Mijn ouders zaten als het ware in mij en ik had geen eigen identiteit. Ik kleedde me zoals zij wilden, droeg mijn haar zoals dat van hen moest. Ik ben de jongste van drie meiden en altijd werd ik gezien als een van de drie. Om mijn mening werd nooit gevraagd. Nimmer werden we uitgenodigd een eigen mening te formuleren. Uitgaan mochten we niet. Ik had geen stem, geen eigen ruimte, geen eigen mening. Toen ik ging studeren ging er een wereld voor me open. Ik wist er geen raad mee en bewoog me er grenzeloos in. Iedereen leek overal een mening over te hebben, behalve ik. Als een kameleon kleurde ik mee met de mening van anderen. Ik verwarde sex met liefde en ging ook daarin grenzen over. En toen ik echte liefde voelde, had ik niet de woorden en moed om daar uiting aan te geven.’ Inmiddels stromen de tranen over mijn wangen. Ik voel de betrokkenheid van de aanwezigen, zie hoe ze geraakt worden. En voel tot in elke vezel waarom ik doe wat ik doe als coach.